<Οι λέξεις σχετίζονται με την πραγματικότητα εσωτερικώς. Η σχέση αυτή δεν μπορεί να τεθεί σε λογία. Είναι ανέκφραστη."
Οι άνθρωποι καταλαβαίνουν τις λέξεις μέσα από ένα γλωσσικό παιχνίδι που εξαρτάται από τον τόπο και τον χρόνο , που είναι μέρος μιας δραστηριότητας η μιας μορφής ζωής…...
για αυτό δεν υπάρχει μια μοναδική αλήθεια >……..
Λούντβιχ Βίνγκεσταιν.

 

Για να ζωντανέψει τη λέξη αυτή (σουλατσάρω) χρησιμοποιεί μια παιδική του φωτογραφία, animation και ήχο. Είναι η φωνή του ενήλικα και η παιδική εικόνα του εαυτού του.
Η εικόνα ενός παιδιού που μιλά με φωνή μεγάλου είναι μια ρωγμή στον χρόνο.
Σουλατσάρω - σουλατσάρεις – σουλατσάρει. Η ιδέα ξεκίνησε από αυτή τη λέξη, που με έναν τρόπο καρφώθηκε στο μυαλό του.

 nikospapadopoulos2009

Η λέξη αυτή λειτουργεί υποχθόνια και το έργο είναι η δημιουργική διέξοδος στην εμπάθεια που του δημιούργησε.
Είναι ένας προσδιορισμός της άσκοπης χωρίς λόγο κίνησης, ένα ρήμα με διφορούμενη άξια, υπάρχει ως
1. απώλεια χρόνου, δυνάμεων
2. χαριτολόγημα, παιχνίδι, ο ενήλικας που κινείται άσκοπα αλλά ευχάριστα
3. μεταφορικά, αναζήτηση χωρίς κανόνες
Κοινός παρανομαστής των παραπάνω ερμηνειών είναι η έλλειψη σκοπού και κανόνων, η απώλεια. Αυτά συνυπάρχουν εσωτερικά στη λέξη δημιουργώντας μια μορφή ζωής. Κλείνει το ρήμα στα τρία πρώτα πρόσωπα και αυτό επαναλαμβάνεται κυκλικά. Αυτή η πράξη είναι απώλεια χρόνου, συνείδησης, δημιουργεί ένα κενό όπου μπορεί να υπάρξει ένας άλλος κόσμος.