"κάντε το στην Τζούλια" (2019), γλυπτική εγκατάσταση, διαστάσεις μεταβλητές

υλικά: 3d printed πλαστικό, καθρέπτης, ξύλο, οθόνες, gamepad, καλωδίωση

 nikospapadopoulos003

Η γλυπτική έρευνα - εγκατάσταση "Κάντε το στην Τζούλια" έχει ως αφετηρία την προτελευταία σκηνή από το βιβλίο, Nineteen Eighty-Four, του George Orwell (1949).

Εκεί ο ήρωας, Γουίνστον Σμιθ, βασανιζόμενος στο υπουργείο του Έρωτα, έρχεται κυριολεκτικά πρόσωπο με πρόσωπο με τον πιο μύχιο φόβο του: τον αρουραίο.

Ο τρόμος της συνάντησης αυτής είναι τόσο βαθύς, που ο Σμιθ εκλιπαρεί τους δεσμοφύλακες να μην εφαρμόσουν το βασανιστήριο σε αυτόν αλλά στην αγαπημένη του, Τζούλια.

Η σκηνή σηματοδοτεί τη στιγμή της ήττας. Ο Σμιθ από το σημείο αυτό δεν υπάρχει πλέον ως φορέας αντίστασης αλλά μόνο ως πειθαρχημένο, άδειο σώμα.

 

Η γλυπτική έρευνα του Νίκου Παπαδόπουλου αποτελείται από μια δυστοπική σύνθεση τεσσάρων 3d print προτομών-αυτοπροσωπογραφίες, από ημιδιαφανές πλαστικό υλικό και τρία έργα προσομοίωσης κόσμων, virtual reality (VR).

 

Οι προτομές -assamblages του κεφαλιού του καλλιτέχνη με κομμάτια των φόβων του- πολλαπλασιάζονται πάνω σε μία γυάλινη επιφάνεια / καθρέπτη. Δίπλα, σε δύο οθόνες και μια προβολή, γίνεται προσομοίωση  φανταστικών κόσμων στους οποίους ο θεατής μπορεί να πλοηγηθεί.

 

Το έργο δημιουργείται από ένα σύμπλεγμα αναδυόμενων φόβων / φοβιών που απειλούν την όποια συνοχή της ταυτότητας.

Τα αηδιαστικά ερπετά και ζωύφια, η κατάληψη του εγώ από «ξένα» σώματα που το αποδομούν από τα μέσα, τα όρια του εαυτού που ξεχειλώνουν ανεξέλεγκτα, το σεξουαλικό άγχος για την αναπαραγωγική ικανότητα και την πατρότητα -VR με παιδικές μορφές που χορεύουν-, η επιτέλεση της εθνικής αρρενωπότητας -VR με εθνικούς ήρωες-, οι ήχοι θροϊσμάτων και νανουρισμάτων, τα καλώδια που τρέχουν προς το pc -κέντρο της πληροφορίας-, όλα μαζί συνθέτουν ένα ψηφιακό bad dream.

 

κείμενο Απόστολος Ντελάκος