Νίκος Παπαδόπουλος, ατομική έκθεση, "μαθήματα κωπηλασίας",  Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, 13/06-07/07 2016


Πρόκειται για ένα υβριδικό έργο, εικονικής πραγματικότητας-βιντεοπαιχνιδιού-περφόρμανς. Η δράση τροφοδοτείται από ένα διαδραστικό εικονικό κόσμο (Virtual World) και τέσσερις διεπαφές. Μέχρι πέντε περφόρμερ εναλλάσσονται με το κοινό από παθητική σε ενεργή συμμετοχική - συλλογική διοίκηση της οπτικής και θεατρικής αφήγησης.
Η ψηφιακή μεταφορά δημόσιων μνημείων, φυσικών προσώπων τα επαναπροσδιορίζει ως προς το μέσο και το πλαίσιο: από τον δημόσιο στον ιδιωτικό χώρο, από χάλκινο και μαρμάρινο σε ψηφιακό, από σταθερό στο δυνητικό. Η περίοδος αναφοράς είναι από το 800μΧ (Charlemagne) έως το 2016, συνδυάζοντας το παρελθόν με το παρόν σε μια νέα αντίληψη του χρόνου. Ένα άλλο στοιχείο του έργου είναι η πτώση χωρίς κίνδυνο σωματικής βλάβης, αλλά και μια νέα δυνατότητα αύξησης και ισορροπίας με την ένταση της φωνής.

 @nikospapadopoulos (129)

Με ένα κουπί κινούνται στο οριζόντιο επίπεδο έχοντας την αίσθηση της πλεύσεως, ενώ πέφτουν, σιγά-σιγά, βυθίζονται, χρησιμοποιώντας τη φωνή τους ως μέσο ανόδου και ισορροπίας, σε ένα περιβάλλον πτώσης.
Η σιωπή τους επιτρέπει την κάθοδο με τη βαρύτητα Η σύμβαση είναι ότι η φωνή αντισταθμίζει τη βαρύτητα. Ο καλλιτέχνης πρέπει να διαχειρίζεται αυτή την κατάσταση ανεξάρτητα, μιλώντας, τραγουδώντας, γελώντας, φωνάζοντας, ουρλιάζοντας. Η φωνή ενός ατόμου σε έναν κοινωνικό χώρο είναι επίσης πολιτική.
Οι περφόρμερ καλούνται να προσαρμόσουν τις δεξιότητές τους. Είναι μια κατάσταση ονείρου τα σώματα βρίσκονται σε μια περιορισμένη περιοχή, κινούνται σε μια άλλη πραγματικότητα μεταβάλλοντας τη θέση τους στο χώρο. Εδώ, αμφισβητείται ο συμβατικός τρόπος αντίληψης ελέγχου μέσω των παραδοσιακών δεξιοτήτων, δημιουργείται μια νέα φυσική για να εξυπηρετήσει έναν σκοπό, την πλοήγηση στον εικονικό χώρο.

 @nikospapadopoulos (8)

Με τη θέλησή τους, οι καλλιτέχνες μπορούν να καθορίσουν δυναμικά τη συνέχεια των γεγονότων που προκαλούν μέσω της σωματικής τους εμπλοκής, δράσης. Η διαδοχή των εικόνων και των ήχων είναι διαφορετική κάθε φορά και εξαρτάται από τις αποφάσεις της ομάδας. Όπως και οι κάτοικοι ενός σπιτιού χρησιμοποιούν τον χώρο για να καλύψουν τις ανάγκες τους, οι συμμετέχοντες καλούνται να αναπτύξουν δεξιότητες, να μοιραστούν τα μέσα διεπαφής, να πάρουν αποφάσεις που καθορίζουν την αφήγηση που παράγεται, όχι μόνο από την άποψη της ακολουθίας εικόνων και των σχέσεών τους, αλλά και από άποψη δημιουργίας συλλογικού συναισθήματος. Οι συλλογικές αισθητηριακές, συναισθηματικές, γνωστικές επιλογές καθορίζουν τη στιγμιαία αφήγηση. Οι θεατές συμμετέχουν στη χρήση εργαλείων, την αλλαγή ρόλων και την αλληλεπίδραση με το χώρο και τους καλλιτέχνες. Ο περφόρμερ αναπτύσσει μια δραματουργική προσέγγιση σε ένα κείμενο, ενώ άλλος προετοιμάζει το κοινό μέσω θεατρικών ασκήσεων.
Η κουλτούρα ατομικής ψυχαγωγίας βιντεοπαιχνιδιών συνομιλεί με τις θεατρικές πρακτικές για να δημιουργηθεί νόημα μέσα από τη διαδικασία και να γίνει ουσιαστική η εμπειρία του κοινού.

Ο εικονικός χώρος είναι δομημένος με αναφορά σε δημόσια έργα τέχνης στην Αθήνα και στο Παρίσι, όπως, Καραϊσκάκης (Ζάππειο, Αθήνα), Joan of Arc (Place de Pyramides, Παρίσι), ο Άγνωστος στρατιώτης της Τεγέας, (Πελοπόννησος) Καρλομάγνος (Notre dame, Παρίσι) κ.α.
Αυτά τα στοιχεία μοιάζουν με ιερά αντικείμενα που βρίσκονται στον πυρήνα των τελετουργικών συμπεριφορών με τη μορφή ομιλιών, παρελάσεων, τοποθέτησης στεφάνων κλπ. Χρεώνονται με έννοιες όπως, έθνος, καταστροφή, σωτηρία, θάνατος. Τα έργα δημόσιας τέχνης συχνά λειτουργούν ως δείκτης ταυτότητας στον οποίο προβάλλονται τα συλλογικά συναισθήματα και τα αντικρουόμενα κοινωνικά πρότυπα.
Χρησιμοποιώντας την τεχνική της φωτογραμμετρίας, αυτά τα αντικείμενα αποδόθηκαν και ανασυντάχθηκαν σε ψηφιακή μορφή, μέσω μιας σειράς φωτογραφιών και λογισμικού. Τα χαρακτηριστικά αυτών των ανακατασκευασμένων αντικειμένων είναι η αλλοίωση και ο κατακερματισμός της μορφής. Το αντικείμενο είναι τώρα ψηφιακό, φωτεινό, διαπερατό, η μορφή μπορεί να ιδωθεί από μέσα, είναι κοίλο, μας εισάγει σε μια διαφορετική εκδοχή της ανατομίας τους.
Ως εκ τούτου, οι δυνατότητες προβολής αυξάνονται ως νέες ερμηνείες.